می‌ترسم…
می‌ترسم آن‌گاه که بانگ «هل من ناصر» حسین بلند شود، من درگیر ادای دینی باشم که عقل آن را اولی دانسته، و عشق را وانهاده باشم.
می‌ترسم که میان دو واجب بمانم:
یکی، یاری حسین،
دیگری، ادای دِین.
و عقل، دومی را برگزیند، و من در پی آن روم،
و چون بازگردم،
حسین را به مسلخ برده باشند…
و من، تنها مانده باشم با دِینی اداشده،
و عشقی که از کف رفته است.

آری، در این وادی، شرط، شرط عشقبازی‌ست و بس.
و آن‌که عاشق است، شرط را با خون دل می‌نویسد، نه با مرکب عقل.